“Erbij zijn is meemaken.”
Dat hoor je hier in het dorp regelmatig wanneer het festivalseizoen begint. Je wilt niets missen. De sfeer proeven, mensen ontmoeten en deel uitmaken van iets groots.
Ook ik was nieuwsgierig. Eerdere jaren had ik het festivalterrein alleen tijdens een rondleiding bezocht. Nu wilde ik ervaren hoe het zou zijn tijdens het evenement zelf. Als hoogsensitief persoon nam ik voor de zekerheid oordoppen mee en stapte met een open blik het terrein op.
Het was indrukwekkend
De muziek voelde ik door mijn hele lichaam. Flitsende lichten, de geur van eten, alcohol en duizenden mensen om me heen: alles kwam tegelijkertijd binnen. Na een paar uur voelde ik dat mijn lichaam genoeg had gehad. Mijn man en ik besloten naar huis te gaan.
Thuis deed ik iets wat veel hoogsensitieve mensen waarschijnlijk zullen herkennen. Ik nam een douche, trok andere kleding aan, nam afstand van alle prikkels en probeerde mijn systeem weer tot rust te laten komen.
Maar de meeste onrust kwam uiteindelijk niet door het festival. Nog voordat ik het terrein op liep, sprak ik een bekende vrijwilliger. Ze vertelde dat ze het kort daarvoor nog met haar schoonmoeder over mij had gehad.
“Ze vindt jou zo’n lieve vrouw”
Die woorden kwamen onverwacht binnen.
Haar schoonmoeder en ik kennen elkaar al zo’n veertig jaar. We waren allebei startende ondernemers met een eigen praktijk als schoonheidsspecialiste. In die periode hadden we regelmatig contact en wisselden we ervaringen uit. Dat voelde destijds heel waardevol.
Tijdens ons korte gesprek vertelde ik bijna achteloos dat ik de laatste tijd steeds vaker nadenk over mijn werk. Over hoe mooi het zou zijn om ooit de cirkel rond te maken en weer iets te doen dat raakt aan mijn begin als ondernemer.
We hielden elkaars hand even vast. Ik gaf haar mijn groeten mee voor haar schoonmoeder en wenste haar alle goeds.
Het gesprek duurde misschien twee minuten.
Toch bleef juist dát moment zich aandienen.
Niet de muziek. Niet de lichtshow. Niet de duizenden bezoekers.
Maar die paar woorden. De herinneringen die daardoor werden aangeraakt. En de vraag waarom ik hardop uitsprak wat blijkbaar al langer ergens in mij leefde.
Dat zette me aan het denken
Wanneer mensen over hoogsensitiviteit praten, gaat het vaak over prikkelgevoeligheid. Over drukte, geluid, licht of volle agenda’s. Dat hoort er zeker bij. Een overprikkeld zenuwstelsel kan veel invloed hebben op hoe je je voelt.
Hoogsensitiviteit gaat over meer dan dat.
Het gaat ook over de manier waarop ervaringen worden verwerkt.
Een ontmoeting, een opmerking of een blik kan nog dagen later doorwerken. Niet omdat je blijft piekeren, maar omdat je brein betekenis zoekt. Omdat emoties, herinneringen en inzichten met elkaar worden verbonden.
Dat diepe verwerken is geen gevolg van overprikkeling. Het is een kenmerk van hoogsensitiviteit zelf.
Misschien maakte alle drukte op het festival mijn systeem tijdelijk gevoeliger. Maar de echte impact zat in iets heel anders.
In één liefdevolle opmerking
Soms is niet de grootste prikkel wat het meeste met je doet. Soms is het juist een klein moment dat iets in beweging zet en nog lang blijft resoneren.
En misschien is dát wel de kracht van hoogsensitiviteit.
Claudy Voskens, geboren met de eigenschap hoogsensitiviteit én het talent om te organiseren en te plannen begeleidt (hoogsensitieve) mensen die door overprikkeling het overzicht tijdelijk kwijt zijn. Om steviger te staan en in balans te komen.
